Muzeum Sztuki

[Miguel de Catalan]

Rzeź Niewiniątek, 1145 r.

Sceny z życia Chrystusa, XIV w.

Tabernaculum, koniec XIV w.

Tronująca dziewica z dzieciątkiem, koniec XII w.

Tronująca dziewica z dzieciątkiem, ok. 1300-30 r.

Otto I i jego żona Edgitha, 1250 r.

[Miguel de Catalan]

Adam i Ewa

Trzej Królowie, 1500 r.

Maria Magdalena

Dziewica z dzieciątkiem, 1345 r.

Ołtarz, Wit Stwosz, 1505 r.

Ezaw i Jakub, Lorenzo Ghiberti, 1425-1452 r.

[Miguel de Catalan]

Giotto di Bondone, "Opłakiwanie Chrystusa"
Rok wykonania- 1303 - 1305
Technika- fresk
Wymiary- 185 × 200 cm

Giotto di Bondone,"Ukrzyżowanie"
Rok wykonania- 1303 - 1305
Technika- fresk
Wymiary- 185 × 200 cm

Cimabue,"Madonna z Dzieciątkiem i aniołami", " Maestà", "Tronująca Madonna z Dzieciątkiem i aniołami", "Madonna z Dzieciątkiem w majestacie"
Rok wykonania- 1280
Technika- tempera na desce
Wymiary- 427 × 276 cm

CIMABUE (CENNI DI PEPPI) (1240-1302),"Dziewica w majestacie"

DUCCIO DI BUONINSEGNA (1255-1319),"Maesta"
Rok wykonania- 1308-1311
Technika- tempera na desce
Wymiary- 214 x 412 cm

GIOTTO DI BONDONE (1267-1337)"Pojmanie Chrystusa","Pocałunek Judasza"
Rok wykonanania- 1304-1306
Technika- fresk
Wymiary- 200 x 185 cm

[Miguel de Catalan]

SIMONE MARTINI (1285-1344) "Maesta"
Rok wykonania- 1315-1321

AMBROGIO LORENZETTI (1319-48)-Cykl fresków "alegoria dobrych i złych rządów"
Rok wykonania- 1338-1340

PIETRO LORENZETTI (1320-45)"Narodziny Chrystusa"
Rok wykonania- 1342

THEOPHANES THE GREEK (1340-1410)"Dziewica Dońska"
Rok wykonania- 1392

ANDREI RUBLEV (1360-1430)"Apostoł Paweł"
Rok wykonania- 1410
Wymiary- 160x110 cm

LORENZO MONACO (1370-1425)"koronacja"
Rok wykonania- 1415

MASOLINO (1383-1440)"Uzdrowienie Tabithy"
Rok wykonania- 1420

LIMBOURG BROTHERS (1390-1416)"Chrystus wyprowadzany z pretorium",dzieło z "Godzinek księcia de Berry"
Rok wykonania- 1416

PISANELLO (ANTONIO PISANO) (1394-1455)"Widzenie św. Eustachego"
Technika wykonania- tempera na desce
Wymiary- 54,5 x 65,5 cm

SASSETTA (STEFANO DI GIOVANNI) (1395-1450)"Dziewica z dzieciątkiem i Świętymi"
Rok wykonania- 1437-1444

JEAN FOUQUET (1420-1481)"Madonna z dzieciątkiem i aniołami"
Rok wykonania- 1452-1455
Wymiary- 93 × 85 cm

JEAN FOUQUET (1420-1481)"Étienne Chevalier ze św. Stefanem"
Rok wykonania- ok. 1450
Wymiary- 93 x 85 cm

DIONYSIUS (1440-1502)"Zstąpienie do piekieł"
Rok wykonania- 1495-1504

[Miguel de Catalan]

Kielich z kościoła pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Ornecie
Dzieło powstało pod koniec XV lub na początku XVI wieku na terenie Prus Królewskich, być może na Warmii. Autor kielicha jest nieznany. Niektórzy badacze przypisują autorstwo Jerzemu Schmidtowi z Królewca, czasowo związanemu z Braniewem.
Został wykonany z kutego srebra, z elementami ciętymi i odlewanymi. Jest grawerowany, cyzelowany, a pierwotnie w niektórych miejscach był emaliowany i złocony. Jego wymiary to: wysokość - 17 cm, średnica czary - 10,5 cm, średnica stopy 13 cm. Obiekt waży 320 gram.
Podstawą kielicha jest sześciolistna stopa na szerokiej, wywiniętej kryzie (talerzyku). Wysoki cokół obwiedziony sznureczkiem zdobi ażurowa dekoracja w romby. W sześciu wzniesionych polach stopy widnieją wygrawerowane i rytowane wizerunki ujęte w gruszkowatych ramkach (kolejno w lewo):
- Tron Łaski, czyli wyobrażenie Trójcy Świętej (wygrawerowana postać Boga Ojca trzyma odlewany krucyfiks z figurą Ukrzyżowanego),
- Maria z Dzieciątkiem,
- św. Dorota,
- św. Andrzej lub św. Katarzyna,
- św. Barbara,
- św. Jan Ewangelista.
Sześcioboczny trzon kielicha zdobią kolumienki oraz wycinane (pierwotnie emaliowane) okienka. Pośrodku trzonu widnieje nodus, czyli dekoracyjny spłaszczony guz otoczony od góry i od dołu płatkami z wyrytymi oryginalnymi wzorami manswerków i kwiatów. Z nodusa wystają typowe dla gotyku wypusty w kształcie rombów. Szeroka czara, pierwotnie gładka, osadzona jest w promienistym koszyku.

[Miguel de Catalan]

Puszka eucharystyczna z kościoła pw. św. Jana Ewangelisty w Długoborze
Cyborium powstało na terenie Prus. Pochodzi z połowy XIV wieku. Zakłada się, iż pierwotnie należała ona do kościoła w Długoborze.
Cyborium z Długoboru, czyli naczynie w kształcie puszki, przeznaczone do przechowywania komunikantów należy do najstarszych zabytków sztuki złotniczej na Warmii. Wykonane zostało z drewna oraz kutej miedzi, przy wykorzystaniu technik złotniczych: odlewania, repusowania, grawerowania, cyzelowania i złocenia. Wysokość oryginalnej części wynosi 32 cm. Szerokość puszki w jej najszerszym miejscu to 13 cm. Obiekt waży 1360 gram.

Puszka wykonana została w stylu gotyckim. Składa się na nią sześcioboczne naczynie, w narożach ozdobione tzw. szkarpami, czyli wspornikami typowymi dla architektury gotyckiej. Poszczególne pola naczynia zdobią rozmieszczone parami figurki dwunastu Apostołów. Na wszystkich zachowanych fotografiach widoczne jest cyborium bez jednej z nich. Naczynie z pokrywą łączy zewnętrzny zawias skobelkowy. Przylegający brzeg pokrywy zdobi koronka z motywem liści. Na pokrywie widnieje sześcioboczna wieżyczka z manswerkowymi okienkami, podparta szkarpami, zwieńczona wysokim hełmowym daszkiem. Wygrawerowane na nim wzory imitują gont. Brak wierzchołka pokrywy. Puszka osadzona jest na prostym, sześciobocznym trzonie, który zdobi spłaszczony kulisty nodus, czyli dekoracyjne zgubienie. Nodus podzielony jest na dwanaście wklęsłych przestrzeni, a w co drugiej umieszczono brodate głowy mężczyzn. Podstawą puszki jest natomiast sześcioliścienna stopa z wzniesionym płaszczem, osadzona na talerzyku.

[Miguel de Catalan]

RENESANS Albrecht Dürer (ur. 21 maja 1471 w Norymberdze, zm. 6 kwietnia 1528 tamże) – niemiecki malarz, grafik, rysownik i teoretyk sztuki, uważany za najwybitniejszego artystę niemieckiego renesansu.
Ojciec Dürera, również Albrecht, urodził się w węgierskiej wsi Eytas. W roku 1455 przybył do Norymbergi, gdzie zajął się złotnictwem. W 1467 ożenił się z Barbarą Holper, córką swojego mistrza. Z osiemnaściorga dzieci, Albrecht był trzecim. Jego brat, Hans Dürer, również poświęcił się sztuce, pracując na dworze króla Zygmunta Starego w Krakowie. Albrecht Dürer (ojciec), kształcił syna w złotnictwie już od wczesnej młodości. Ponieważ ojciec uczył się swego fachu u mistrzów niderlandzkich, stąd młody Albrecht od początku poznał sztukę wypływającą z tradycji Jana van Eycka i Rogera van der Weyden, ponadto zaznajomił się z techniką rytu, co miało ważny wpływ na jego dalszy rozwój artystyczny. W latach 1485–1490 terminował u norymberskiego malarza Michaela Wolgemuta. Od Wielkanocy 1490 do Zielonych Świątek 1494 wędrował Dürer przez Górną Nadrenię. Była to pierwsza z trzech wielkich podróży jego życia, której dokładna droga nie jest znana. Niewykluczone, że udał się później do Niderlandów bądź Westfalii czy Palatynatu, nim w 1491 zatrzymał się w Alzacji, a nie spotkawszy już w Colmarze zmarłego 2 lutego 1491 Martina Schongauera, wybitnego grafika, powrócił do Bazylei, gdzie korzystał z gościny brata Schongauera, Georga. Jesienią 1493 Dürer opuścił Bazyleę i przybył do Strasburga. Jego pobyt w tym mieście jest udokumentowany m.in. drzeworytem w Opus speciale Missarum Grüningena, wydanym w listopadzie 1493. Najwyraźniej jakiś czas potem został wezwany do powrotu do domu, gdyż po 18 maja 1494 był już w Norymberdze, gdzie 7 lipca 1494 poślubił piękną i zamożną Agnes Frey (zm. 1539), córkę norymberskiego mieszczanina. W ciągu następnych lat, do 1500, namalował akwarelą serię małych pejzaży – inspiracją do nich była rodzinna Norymberga oraz podróż do Wenecji, którą rozpoczął jesienią 1494, a zakończył w maju 1495.
Dürer usamodzielnił się w roku 1497. Jesienią 1505 udał się w drugą podróż do Wenecji, gdzie działali już wówczas najwięksi mistrzowie szkoły weneckiej: Tycjan, Giorgione, Palma il Vecchio, a przede wszystkim Giovanni Bellini, który najbardziej wpłynął na artystę.
O ile już wcześniej jego pierwsze studia, jego praca i talent nauczyły go cenić wartość poprawności i wierności rysunku rzeczywistości, tutaj olśniła go niesamowita głębia i potencjał kolorystyki. Niemieccy kupcy w Wenecji zamówili dla tamtejszego kościoła św. Bartłomieja duży obraz Matki Boskiej Różańcowej, nabyty później za pokaźną kwotę przez cesarza Rudolfa II, który przekazał go do Klasztoru Strachowskiego. Przedstawia on ukoronowanie Madonny przez dwóch aniołów. Maria podaje Cesarzowi wieniec z róż, Dzieciątko Jezus – Papieżowi, zaś św. Dominik i liczni aniołowie – zgromadzonym wokół ludziom. W poważnie zniszczonym poprzez przemalowania obrazie widać wyraźnie wpływy weneckie.
Jakkolwiek w Wenecji Dürer zyskał rozgłos, a rada miejska była skłonna zapłacić 200 dukatów za roczny pobyt w mieście, późną jesienią roku 1506 opuścił Włochy i udał się w podróż powrotną do domu.
Albrecht Dürer pracował na zlecenie cesarza Maksymiliana I. W latach 1511-1513 namalował reprezentacyjne portrety cesarskie dla Norymbergi; są one wyjątkowo niepodpisane. Za ich pomocą miasto chciało otwarcie podbudować swoje prawo przechowywania insygniów władzy. Karol Wielki został przedstawiony w szacie cesarskiej, z mieczem w prawej ręce i jabłkiem królewskim w lewicy; Cesarz Zygmunt zaś – odwrotnie.
W tych latach Dürer opublikował, nie licząc mniejszych drzeworytów i miedziorytów, trzy większe serie ksylografów, świadczące o bogatej inwencji artysty i należące do najwybitniejszych dzieł norymberskiego mistrza: Mała Pasja, Duża Pasja oraz Żywot Marii. Eksperymentował też z suchą igłą (na miedzi). Tak powstały Św. Weronika (1510), Mąż Boleści i Św. Hieronim w pracowni (obydwie grafiki z 1512).
Od tego czasu w twórczości Dürera przeważają drzeworyty i miedzioryty; rzadziej maluje obrazy. Z tych ostatnich znany jest mały obraz pochodzący z roku 1512, przedstawiający Maryję z nagim Dzieciątkiem trzymającym nadgryzioną gruszkę. W tym samym roku powstają w przeważającej mierze małe grawiury, a wśród niech – trzecia Pasja. Mniej więcej w tym czasie Dürer otrzymał list od swego mecenasa, cesarza Maksymiliana, w sprawie obrony grafik przed imitacjami.

[Miguel de Catalan]

Rycerz, śmierć i diabeł, 1513

Czterej Jeźdźcy Apokalipsy, 1497-98

Melancholia I, 1514

Św. Hieronim w pracowni, 1514

[Miguel de Catalan]

Portret matki, Barbary Holper, 1490

Portret ojca, Albrechta Durera Starszego, 1490

Widok Norymbergi od strony zachodniej, 1497

Autoportret, 1484

Autoportret oraz studium ręki i poduszki, 1493

[Miguel de Catalan]

Portret malarza Michaela Wolgemuta, 1516

Moja Agnes , 1494

Autoportret z kwiatem mikołajka, 1493

Monstrualny prosiak z Landser, 1496

Łaźnia męska, 1496

Sen Doktora, 1498

Cztery czarownice, 1497