Popiersie Hannibala BarkasaPopiersie przedstawia Hannibala Barkasa, dowódcę kartagińskiego podczas II wojny punickiej. Zostało wykonane w II w. p.n.e. na terenie Imperium Rzymskiego. Popiersie SulliPrzedstawia ono Sullę,rzymskiego dyktatora w latach 82-79 p.n.e. Zostało wykonane z marmuru pod koniec jego życia lub wkrótce po śmierci. Popiersie CyceronaPrzedstawia ono Cycerona, rzymskiego polityka, mówcy i pisarza, przyjaciela Attyka czy Brutusa. Został zamordowany w wyniku czystek w 43 roku p.n.e. na polecenie Marka Antoniusza. Popiersie wykonano na kilka lat przed jego śmiercią.
Freski, malowidła i mozaikiGrający na podwójnym flecieFresk wykonany na ścianie grobowca Leopardów W Tarkwiniach w pierwszej połowie V w. p.n.e. Przedstawia młodego mężczyznę przechadzającego się wśród drzew oliwnych z towarzyszami. Grający na lirzeMalowidło wykonane w grobowcu Leopardów w Tarkwiniach w pierwszej połowie V w. p.n.e.
Pompejusz WielkiPopiersie
Popiersie przestawiające Pompejusza pochodzące z czasów mu współczesnych, tj. poł. I w. .p.n.e. Posąg
Posąg przedstawiający nagiego Pompejusza z togą w ręku.
Para etruskaJest to sarkofag przedstawiający etruską parę małżonków. Powstał w VI w. p.n.e. Apollo z VeiiFigurka powstała w V- VI w. p.n.e. przedstawiająca Apolla odzianego na wzór etruski. Posąg "Mówcy"Jest to powstały w II w. p.n.e. posąg przedstawiający bliżej nieokreślonego mówcę rzymskiego odzianego w togę i skórzane buty. Postać gestykuluje, wskazując jakiś punkt przed sobą.
Sztuka Europejska Okres wczesnochrześcijański
Sztuka ottońska jest to działalność artystyczna na obszarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego w latach 950-1050. Jest ona włączana jest do okresu przedromańskiego i uważana za jeden z przejawów tzw. renesansu ottońskiego.
Działalność artystyczna skupiała się głównie na architekturze, malarstwie książkowym, złotnictwie i rzeźbie. Sztuka ottońska była ściśle związana z niemieckim dworem cesarskim. Nie wykroczyła poza granice I Rzeszy, a jej głównymi ośrodkami stały się Hildesheim i Magdeburg. Inspiracje czerpała ze sztuki karolińskiej, z antyku oraz Bizancjum, którego wpływy były wówczas silniejsze niż wcześniej. Związane to było z małżeństwem Ottona II z bizantyńską księżniczką Teofano.
Malarstwo miniaturowe Ewangeliarz Ottona III (1000 r.) Miniatura z Registrum Gregorii
Miniatura przedstawiająca Ottona II,została wykonana w 985 r. Miniatura z Registrum Gregorii
Przedstawia Grzegorza Wielkiego, została wykonana ok. 985 r. Chrystus z Kodeku Gereona Psałterz Egberta (980 r.) Kodeks Egberta (990 r.) Perykopy Henryka II (1001-1025 r.) Kodeks Hidta (1005-1025 r.) Kodeks Uta (1020 r.) Ewangeliarz św. Henryka Pokłon trzech króli- ewangeliarz Ottona III ( koniec X w.) Św. Mateusz- ewangeliarz Ottona III ( koniec X w.) Wizerunek koronacyjny Ottona III- karta z Ewangeliarza Liuthara ( 990 r.) Codex Aureus Epternacensis (1030-1050 r.) Apokalipsa Bamberska
Złotnictwo Krucyfiks Ottona i kseni Matyldy ( X w.) Krzyż Matyldy ( 1050 r.) Fragmenty Krzyża Matyldy. Korona Ottona III
Jest to dziecięca korona łączona z cesarzem Ottonem III koronowanym na króla Niemiec w 983, a następnie na Świętego Cesarza Rzymskiego w roku 996.
Jej średnica to 12,5 cm Reichskrone
Korona cesarstwa z 2 połowy X w. Przedstawia pięć postaci Biblijnych: Król Dawid Król Salomon Król Ezechiasz i prorok Izajasz Chrystus z aniołami Krzyż Konrada II ( 1024 r.) Krzyż Lotara ( 1000 r.)
Znajduje się na nim wyobrażenie Oktawiana Augusta: Oprawa księgi- Perykopy Henryka II ( 1010 r.)
Rzeźba Złota Madonna
Rok wykonania- 980
Wymiary:
Wysokość- 74 cm
Szerokość podstawy – 27 cm
Grubość złotej warstwy wynosi 0,25 mm Drzwi Bernwarda ( 1015 r.)
Wysokość- 4,75 m
Szerokość- 2,30 m
Waga- ok. 2 tony Krucyfiks Gerona ( 975 r.)
Figura Chrystusa jest wysoka na 1,87 m, rozpiętość jej ramion wynosi 1,66 m. Krzyż ma wymiary 2,88 m (wysokość) oraz 1,98 (szerokość). Kolumna Bernwarda ( 1020 r.)
Kolumna jest wysoka na 3,79 m, średnica trzonu wynosi 58 cm. Wykonana jest z brązu. Składa się z bazy, trzonu oraz kapitelu. Samarytanka przy studni Jakubowej( fragment kolumny). Fragment bazy kolumny Stiula Ottona III ( 1000 r.)
Materiał- kość słoniowa
Sztuka karolińska była sztuką przedromańską, rozwijającą się na terenie cesarstwa Karola Wielkiego i jego następców w 2. połowie VIII i w IX wieku.
Po upadku Cesarstwa Rzymskiego w Europie zachodniej zaniechano wznoszenia architektury monumentalnej, a w malarstwie i rzeźbie pojawiło się więcej motywów zwierzęcych i roślinnych, często o wręcz abstrakcyjnych kształtach pochodzących z kultur germańskich i celtyckich. Ozdoby celtyckie i germańskie odznaczały się barwnością, używaniem emalii, szkła, kryształów, kamieni grubo i cienko osadzonych. W państwie Franków sztuka znalazła schronienie na dworach i w kościołach. Kościoły z czasów dynastii Merowingów i wcześniej były niewielkie, jednonawowe, przypominające kaplice.
Do rozkwitu sztuki doszło za Karola Wielkiego, dążącego do odnowienia Cesarstwa. Była to sztuka wyraźnie odwołująca się do wzorców antycznych, a w szczególności późnoantycznych (wczesnochrześcijańskich).To upodobnienie nawiązywało do zmian politycznych, a sztuka nabrała charakteru państwowego. W budzącej się do życia Europie żył mit cesarstwa rzymskiego, istniały budowle, drogi, prawa z owych czasów. Mimo że siedzibą Karola Wielkiego był Akwizgran, dwór cesarza i jego następców ustawicznie podróżował poznając wiele różnych form sztuki, co z kolei było przyczyną dużej zmienności kultury karolińskiej.
Obszar występowania tej sztuki to gównie Europa zachodnia: Niemcy, Austria, Francja i Włochy, jednak miała ona ogromne znaczenie również w reszcie Starego Kontynentu.
Malarstwo
Malarstwo epoki karolińskiej to głównie iluminacje ksiąg, oraz malarstwo ścienne. Ewangeliarz Godescalca, 781-783r. Ewangeliarz z St Medard de Soissons, 800r. Ewangeliarz Koronacyjny, VIII w. Ewangeliarz z Lorch, 778-820r. Ewangeliarz Ebbona, 816-835r. Psałterz Utrechcki, IX w. Biblia Mountier Granval, 840r. Biblia Karola Łysego (Biblia Viviana), 843-851r. Sakramentarz Drogona, 842r. Kodeks z St Emmeram, 860-880r.
