ADALBERTUSA PRONOBIS VON HIPPOGRIFF-PICCOLOMINIEGO W poniedziałkowe przedpołudnie w katedrze św. Rodziny odbywa się ingres Arcybiskupa Adalbertusa Pronobis von Hippogriff-Piccolominiego.
Do ołtarza zmierza procesja wejścia. Na czele procesji idzie ministrant z dymiącą kadzielnicą, krzyż i akolitki. Za nimi służba liturgiczna, przybyli kapłani i główny celebrans uroczystości. W czasie procesji wejścia chór wykonał pieśń „Attende Domine”
Następnie arcybiskup Adalbertus powitał zgromadzonych wiernych i zaprosił do wspólnej modlitwy w intencji swojej posługi oraz całego Królestwa Skarlandu.
Chór wykonywał w czasie liturgii części stałe z Missa de Angelis.
Po zakończonej uroczystości słowo wygłosił Prymas Królestwa Skarlandu Arcybiskup Adalebrtus Pronobis von Hippogriff-Piccolomini.
Następnie głos zabrali przedstawiciele władz państwowych.Wasza Królewska Mość!
Dostojni przedstawiciele władz państwowych i samorządowych!
Wielebni kapłani!
Umiłowania wspólnoto Kościoła Rotryjskiego i innych wyznań, jeśli są obecne!
Drodzy Przyjaciele!
Cieszę z Waszej obecności i miłego powitania wśród waszego społeczeństwa. Nigdy nie byłem w Waszym kraju, dlatego pierwsze moje kroki na wszej ziemi rozpoczęły się z chwilą skierowania nie na urząd Prymasa Waszego Królestwa. Nie mniej, jako swego rodzaju nowicjusz wśród Was, będę się starał sumiennie wywiązywać ze swoich obowiązków jakie mi Kościół przez posługę Patriarchy Piotra mi zlecił.
Może nie wszyscy mnie znacie, dlatego chciałbym się Wam jakoś przedstawić. Moja posługa w Kościele Rotrysjkim rozpoczęła się w lipcu 2019 roku. Wtedy to zostałem kapłanem i ówczesny Patriarcha Rotrii Klemens VI skierował mnie na urząd proboszcza w Bazylice św. Marka w Wenecji. Po niespełna pół roku zostałem mianowany biskupem pomocniczym diecezji Teplickiej, po czym zostałem jej ordynariuszem. W między czasie pełniłem urząd generała zakonu Towarzystwa Jezusowego. Urząd ten pełniłem przez dwie kadencje. Patriarcha Jan II ustanowił mnie prefektem kongregacji ds. Duchowieństwa i Kościoła oraz prymasem Cesarstwa Bizantyjskiego. W minionym miesiącu zostałem ustanowiony prymasem Sarmacji oraz biskupem angemonckim. Teraz zaś jestem pośród Was wierząc, że zgodnie będziemy ze sobą współpracować.
Przyszedłem do z Księstwa Sarmacji. Dość specyficzny kraj. Chcą dbać o wiarę, o religię, stojąc na straży pokoju i wzajemnego poszanowania doznałem wielkiego upokorzenia i spotkałem się z ogromem agresji wobec mojej osoby, co przełożyło się na cały Kościół Rotryjski. Nawet, działając w dobrej intencji, zostałem pozwany przed Prefekturę Generalną oraz toczyło się postępowanie prawne wobec mnie. Dzięki Bogu zakończyło się wszystko pozytywnie, jednakże z pokorą i posłuszeństwem wobec Patriarchy postanowiłem prosić Jego Świątobliwość o przeniesienie mnie do innej diecezji. I w ten sposób znalazłem się u was, zaś kardynał Aureliusz został skierowany do Księstwa Sarmacji.
Przeżycia, które doznałem z Księstwie Sarmacji jeszcze bardziej uwrażliwiły mnie na obronę wiary, ale też na szerzenie idei wzajemnego szacunku, którego brak jest niestety widoczny w każdym zakątku świat. Nie można się gdy godzić na brak poszanowania imienia, godności drugiej człowieka. Każdy z nas jest wezwany do tego, aby szerzyć w społeczeństwie klimat szacunku, dobroci łagodności i akceptacji drugiego takim jakim jest, zwalczając jedynie zło, które w ludzkiej naturze jest praktycznie niemożliwe do uniknięcia.
Moi kochani! Moim zawołaniem jest „łagodny Pan”. Będę się starał ze spokojem serca, z pogodą ducha i łagodnym usposobieniem współpracować z władzą i z wszystkim, którzy o tę współpracę poproszą. Liczę na owocną współpracę z władzami i z wiernymi. Obyśmy żyli z sobą w zgodzie i wzajemnym poszanowaniu swoich wartości, a wszelkie spory rozwiązywali za pomocą wzajemnego dialogu.
Niech temu dziełu błogosławi Bóg Wszechmogący oraz wspiera Najświętszą Maryja Panna, a także wszyscy nasi święci patronowie.
