13/02/2026
Wnętrze Katedry Chrystusa Króla w Elche oszałamia proporcjami. Gigantyczna kopuła, wsparta na potężnych filarach, wydaje się unosić nad miastem niczym kamienne niebo. Przez wysokie okna wpada popołudniowe słońce, które – przefiltrowane przez liście palm rosnących na zewnątrz – kładzie się na marmurowej posadzce w formie drżących, zielono-złotych cieni.
Powietrze w nawie głównej jest gęste od zapachów. Z lewej strony, od strony prawosławnego chóru, bije woń ciężkiej mirry i wosku pszczelego. Z prawej, od strony zachodniego prezbiterium, niesie się lżejszy aromat świeżych kwiatów pomarańczy i kadzidła o nutach cytrusowych.
Gdy wielkie dzwony katedralne milkną, w świątyni zapada cisza, którą przerywa dopiero potężny akord organów. Z zachodniego portalu wyłania się procesja Juana de la Cerdy. Patriarcha idzie powoli, a jego biała kapa, haftowana w złote motywy roślinne, mieni się w świetle świec
Jednocześnie zza ikonostasu wychodzi Patriarcha Bazyli, odziany w sakos czarny haftowany srebrem zdaje się chłonąć światło świec, które przy każdym ruchu przypominają migotanie gwiazd.
Głosy chóru katedralnego są krystaliczne, niemal matematycznie doskonałe.
Melodia chorału gregoriańskiego płynie pod kopułą, wypełniając każdą wnękę majestatem rzymskiego porządku.
Obaj patriarchowie stają naprzeciw siebie w samym centrum katedry, pod geometrycznym środkiem kopuły.
