Królestwo Skarlandu

Popiersie Hannibala Barkasa Popiersie przedstawia Hannibala Barkasa, dowódcę kartagińskiego podczas II wojny punickiej. Zostało wykonane w II w. p.n.e. na terenie Imperium Rzymskiego.

---

Popiersie Sulli Przedstawia ono Sullę,rzymskiego dyktatora w latach 82-79 p.n.e. Zostało wykonane z marmuru pod koniec jego życia lub wkrótce po śmierci.

---

Popiersie Cycerona Przedstawia ono Cycerona, rzymskiego polityka, mówcy i pisarza, przyjaciela Attyka czy Brutusa. Został zamordowany w wyniku czystek w 43 roku p.n.e. na polecenie Marka Antoniusza. Popiersie wykonano na kilka lat przed jego śmiercią.

Freski, malowidła i mozaiki Grający na podwójnym flecie Fresk wykonany na ścianie grobowca Leopardów W Tarkwiniach w pierwszej połowie V w. p.n.e. Przedstawia młodego mężczyznę przechadzającego się wśród drzew oliwnych z towarzyszami.

---

Grający na lirze Malowidło wykonane w grobowcu Leopardów w Tarkwiniach w pierwszej połowie V w. p.n.e.

Pompejusz Wielki Popiersie
Popiersie przestawiające Pompejusza pochodzące z czasów mu współczesnych, tj. poł. I w. .p.n.e.

Posąg
Posąg przedstawiający nagiego Pompejusza z togą w ręku.

Para etruska Jest to sarkofag przedstawiający etruską parę małżonków. Powstał w VI w. p.n.e.

---

Apollo z Veii Figurka powstała w V- VI w. p.n.e. przedstawiająca Apolla odzianego na wzór etruski.

---

Posąg "Mówcy" Jest to powstały w II w. p.n.e. posąg przedstawiający bliżej nieokreślonego mówcę rzymskiego odzianego w togę i skórzane buty. Postać gestykuluje, wskazując jakiś punkt przed sobą.

Sztuka Europejska
Okres wczesnochrześcijański Sztuka ottońska jest to działalność artystyczna na obszarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego w latach 950-1050. Jest ona włączana jest do okresu przedromańskiego i uważana za jeden z przejawów tzw. renesansu ottońskiego.

Działalność artystyczna skupiała się głównie na architekturze, malarstwie książkowym, złotnictwie i rzeźbie. Sztuka ottońska była ściśle związana z niemieckim dworem cesarskim. Nie wykroczyła poza granice I Rzeszy, a jej głównymi ośrodkami stały się Hildesheim i Magdeburg. Inspiracje czerpała ze sztuki karolińskiej, z antyku oraz Bizancjum, którego wpływy były wówczas silniejsze niż wcześniej. Związane to było z małżeństwem Ottona II z bizantyńską księżniczką Teofano.

Malarstwo miniaturowe


Ewangeliarz Ottona III (1000 r.)

Miniatura z Registrum Gregorii
Miniatura przedstawiająca Ottona II,została wykonana w 985 r.

Miniatura z Registrum Gregorii
Przedstawia Grzegorza Wielkiego, została wykonana ok. 985 r.

Chrystus z Kodeku Gereona

Psałterz Egberta (980 r.)

Kodeks Egberta (990 r.)

Perykopy Henryka II (1001-1025 r.)

Kodeks Hidta (1005-1025 r.)

Kodeks Uta (1020 r.)

Ewangeliarz św. Henryka

Pokłon trzech króli- ewangeliarz Ottona III ( koniec X w.)

Św. Mateusz- ewangeliarz Ottona III ( koniec X w.)

Wizerunek koronacyjny Ottona III- karta z Ewangeliarza Liuthara ( 990 r.)

Codex Aureus Epternacensis (1030-1050 r.)




Apokalipsa Bamberska

Złotnictwo
Krucyfiks Ottona i kseni Matyldy ( X w.)

Krzyż Matyldy ( 1050 r.)



Fragmenty Krzyża Matyldy.

Korona Ottona III
Jest to dziecięca korona łączona z cesarzem Ottonem III koronowanym na króla Niemiec w 983, a następnie na Świętego Cesarza Rzymskiego w roku 996.
Jej średnica to 12,5 cm



Reichskrone
Korona cesarstwa z 2 połowy X w. Przedstawia pięć postaci Biblijnych:

Król Dawid

Król Salomon

Król Ezechiasz i prorok Izajasz

Chrystus z aniołami

Krzyż Konrada II ( 1024 r.)

Krzyż Lotara ( 1000 r.)
Znajduje się na nim wyobrażenie Oktawiana Augusta:


Oprawa księgi- Perykopy Henryka II ( 1010 r.)

Rzeźba
Złota Madonna
Rok wykonania- 980
Wymiary:
Wysokość- 74 cm
Szerokość podstawy – 27 cm
Grubość złotej warstwy wynosi 0,25 mm

Drzwi Bernwarda ( 1015 r.)
Wysokość- 4,75 m
Szerokość- 2,30 m
Waga- ok. 2 tony

Krucyfiks Gerona ( 975 r.)
Figura Chrystusa jest wysoka na 1,87 m, rozpiętość jej ramion wynosi 1,66 m. Krzyż ma wymiary 2,88 m (wysokość) oraz 1,98 (szerokość).

Kolumna Bernwarda ( 1020 r.)
Kolumna jest wysoka na 3,79 m, średnica trzonu wynosi 58 cm. Wykonana jest z brązu. Składa się z bazy, trzonu oraz kapitelu.

Samarytanka przy studni Jakubowej( fragment kolumny).

Fragment bazy kolumny

Stiula Ottona III ( 1000 r.)
Materiał- kość słoniowa

Sztuka karolińska była sztuką przedromańską, rozwijającą się na terenie cesarstwa Karola Wielkiego i jego następców w 2. połowie VIII i w IX wieku.

Po upadku Cesarstwa Rzymskiego w Europie zachodniej zaniechano wznoszenia architektury monumentalnej, a w malarstwie i rzeźbie pojawiło się więcej motywów zwierzęcych i roślinnych, często o wręcz abstrakcyjnych kształtach pochodzących z kultur germańskich i celtyckich. Ozdoby celtyckie i germańskie odznaczały się barwnością, używaniem emalii, szkła, kryształów, kamieni grubo i cienko osadzonych. W państwie Franków sztuka znalazła schronienie na dworach i w kościołach. Kościoły z czasów dynastii Merowingów i wcześniej były niewielkie, jednonawowe, przypominające kaplice.
Do rozkwitu sztuki doszło za Karola Wielkiego, dążącego do odnowienia Cesarstwa. Była to sztuka wyraźnie odwołująca się do wzorców antycznych, a w szczególności późnoantycznych (wczesnochrześcijańskich).To upodobnienie nawiązywało do zmian politycznych, a sztuka nabrała charakteru państwowego. W budzącej się do życia Europie żył mit cesarstwa rzymskiego, istniały budowle, drogi, prawa z owych czasów. Mimo że siedzibą Karola Wielkiego był Akwizgran, dwór cesarza i jego następców ustawicznie podróżował poznając wiele różnych form sztuki, co z kolei było przyczyną dużej zmienności kultury karolińskiej.
Obszar występowania tej sztuki to gównie Europa zachodnia: Niemcy, Austria, Francja i Włochy, jednak miała ona ogromne znaczenie również w reszcie Starego Kontynentu.

Malarstwo
Malarstwo epoki karolińskiej to głównie iluminacje ksiąg, oraz malarstwo ścienne.

Ewangeliarz Godescalca, 781-783r.

Ewangeliarz z St Medard de Soissons, 800r.

Ewangeliarz Koronacyjny, VIII w.

Ewangeliarz z Lorch, 778-820r.


Ewangeliarz Ebbona, 816-835r.

Psałterz Utrechcki, IX w.

Biblia Mountier Granval, 840r.

Biblia Karola Łysego (Biblia Viviana), 843-851r.

Sakramentarz Drogona, 842r.

Kodeks z St Emmeram, 860-880r.